Een uitgepijlde WAW-tocht, zo mag je deze Lentetocht van Les Bottines Borquines wel noemen !  Vooraleer meer in detail te treden over de streek of het parcours toch nog even duidelijk stellen dat het hier gaat om een “gewone” wandeltocht, dus met afpijling en controleposten onderweg.  Echter, die controleposten zouden daar, diep in de Ardense bossen, wel eens kunnen tegenvallen.  Het zou best kunnen dat we ons moeten tevreden stellen met een tentje in het bos, of met enkele stoelen in een schuurtje of een garagebox.  Neem dus best je voorzorgen en neem zelf wat mondvoorraad en drinken mee.  Een verwittigd man is er immers nog steeds twee waard. 

Op 1 april – weet dat men dan de zotten stuurt waar men wil – trekken we al vroeg naar het diepe zuiden van ons land om iets ten zuiden van Bastogne ons wandeldoel te vinden in het Ardense stadje Saint-Hubert, in de provincie Luxemburg.  Het Land van Saint-Hubert is een lust voor de liefhebbers van natuur en sport.  Ook voor zij die houden van geschiedenis, tradities en ontspanning biedt de streek een overvloed aan mogelijkheden. En vergeet niet… ook de lekkerbekken worden hier steeds verwend !  Het Land van Saint-Hubert, met zijn tientallen kleine dorpjes, temidden het Ardens massief, is zonder twijfel het paradijs van het groene toerisme.  Saint-Hubert is de Europese hoofdstad van de jacht en de natuur en kan prat gaan op een buitengewoon prestigieus verleden.  Tal van monumenten herinneren aan het lot van de stad, dat lang gekoppeld was aan zijn abdij en aan de legende van Sint-Hubertus (Basiliek van Saint-Hubert). 

Het kleine stadje Saint-Hubert, waarvan de inwoners “les Borquins” worden genoemd (bewoners van een “bourg” = kleine stad), dankt haar uitstraling aan de voormalige Benedictijner abdij die van deze plaats een welvarend marktstadje maakte waar ambachtslui, handelaars, landbouwers en kunstenaars goed hun brood verdienden.  De majestueuze St-Pieter & Paulus-basiliek getuigde van de economische en politieke invloed van de abdij. Ze werd meerdere keren heropgebouwd door o.a. de abten Nicolas de Malaise en Celestin de Jongh.  Haar laatste redding in 1808 dankte de kerk aan notabelen uit de stad en aan de bisschop van Namen.  In 1927 werd de abdijkerk verheven tot basiliek door paus Pius XI.  Dit gebeurde naar aanleiding van de 1200ste gedenkdag van de dood van Saint-Hubert in 727.

Wat moet het dankbaar zijn om in dit gebied een wandeltocht uit te tekenen.  Het grootste deel van de tocht wandelen we in wat algemeen wordt aangeduid als La Grande Forêt de Saint-Hubert, zeg maar het Grote Woud van Saint-Hubert.  Het is de streek van herten, vossen, reeën en allerlei vogelsoorten.  Het Grote Woud van Saint-Hubert strekt zich uit over 100 000 ha !  Het woud heeft uitlopers in 10 gemeenten : Daverdisse, Wellin, Tellin, Libin, Libramont-Chevigny, Saint-Hubert, Tenneville, Nassogne, Sainte-Ode en Bertogne.

Al eeuwenlang is het grote woud van Saint-Hubert een toevluchtsoord voor wilde dieren en een paradijs voor jagers.  Lang geleden verscheen in dit mythische bos een hert met een lichtend kruis tussen zijn gewei, vóór een nobele jager, genaamd Hubertus. Volgens de legende bekeerde Hubertus zich tot het christendom na het zien van dit hert.  Hij zag het hert toen hij het in het jaar 683 op Goede Vrijdag - de sterfdag van Christus - najoeg met zijn kruisboog in de bossen van de Ardennen. Vlak voor dat hij aanlegde voor het genadeschot met een pijl uit zijn boog, draaide het hert zich om en toonde Hubertus zijn gewei met daartussen dus het gekende stralende kruis.  Hubertus hoort een stem zeggen : “Hubertus, waarom verlies je je tijd in dergelijke bezigheden ?  Als je je niet tot de Heer keert, zul je naar de hel gaan !”.  Hubertus knielt neer en vraag wat hij moet doen.  “Ga naar mijn dienaar Lambertus en doe wat hij u zegt,” is het antwoord.  Bij het zien van het kruis en het horen van de stem, herinnert hij zich ook dat een hert een deel van Gods schepping is, die onderhouden en bewaard moest worden.  De oorzaak voor zijn jachtpassie - zo verhaalt de legende - was dat zijn geliefde vrouw Floribane jong was gestorven.

Hij werd bisschop van Tongeren-Maastricht in de 8e eeuw.  Amper 16 jaar na zijn dood werd hij heilig verklaard.  Vanaf dan werd Hubertus beschouwd als de bekeerde jager en genezer van hondsdolheid.  Zijn lichaam werd in de 9de eeuw overgebracht van Luik naar het klooster Andage in de mysterieuze Ardense bossen.  Duizenden pelgrims kwamen naar Andage om zijn relieken te vereren en het klooster groeide uit tot een gerenommeerd religieus, intellectueel en artistiek centrum.  In de 12de eeuw veranderde de naam Andage in Saint-Hubert.  En hoewel de relieken van de heilige verdwenen toen de Franse hugenoten de abdij plunderden, bleven de jagers gefascineerd door hun held.  Ook vandaag nog wordt hij gevierd, elk jaar op 3 november, de dag van zijn heiligverklaring.  Tijdens de plechtige mis, waar vele pelgrims en jagers aan deelnemen, wordt het brood gezegend en weerklinkt het indrukwekkende geluid van hoornblazers.

We wandelen op 1 april slechts op één plaats.  We voorzien ruim de tijd om 30 km te wandelen (in groep ?!).  Wie het wat kalmer aan wil doen, kiest voor de 20 km en wie na de middag ruim de tijd wil nemen voor een bezoek aan de basiliek, de abdij of één van de andere architecturale pareltjes die dit Ardense stadje te bieden heeft, kan zijn stadbezoekje afsluiten met een heerlijk terrasje.  De wandeling zelf gaat volledig in westelijke richting, dus links van Saint-Hubert weg.  Zonder heuveltjes zal het niet lukken om in die streek te wandelen, doch verwacht je zeker aan schitterende panorama’s, veel donkere bossen en heel veel rust en stilte.  Dit wordt een kanjer van een busuitstap, dus verwachten we héél wat inschrijvingen !

Eddy

TERUG