Met de VRT-reeks “Kamp Waes” kreeg onze volgende busuitstap wel héél veel promotie.  Immers, alle activiteiten die de deelnemers aan deze reeks moesten uitvoeren, gebeurden in het natuurlijk kader waar ook deze tocht zal in worden uitgezet.  Elsenborn ligt op 635 m hoogte en is hiermee één van de koudste dorpen in België.  Aan de rand van dit bosrijke gebied stuit de wandelaar telkens weer op verborgen dalen, historisch interessante ruïnes en ongerepte bossen.   

Het Kamp Elsenborn-Bütchenbach, destijds op Duits grondgebied, is eigenlijk ontstaan in 1894 toen het Pruisische leger het gebied begon te gebruiken als tentenkamp.  Elsenborn lag op de kruising van twee belangrijke spoorlijnen en in de onmiddellijke omgeving van het fameuze gat van Losheim.  Strategisch gezien dus een ideale keuze… Al snel werden gebouwen opgetrokken en rond 1901 kon het kamp 4 500 tot 6 000 manschappen (!) en 3 500 rijdieren (!) herbergen en werd het gebruikt voor het trainen van de infanterie, cavalerie en artillerie.  Het zorgde, samen met de spoorweg, voor grote bedrijvigheid in de regio.  Van 1914 tot 1918 gebruikte het Duitse leger het kamp voornamelijk als opleidingscentrum en artilleriedepot.  Er verbleven ook krijgsgevangenen.  Op het einde van de oorlog verlieten de Duitse troepen het kamp zonder slag of stoot en werd het bezet door Canadezen en Engelsen.  Op de terreinen kwam er een klein (Engels) vliegveld.  

Door de annexatie van de Oostkantons kreeg het Belgische leger vanaf 1919 het kamp Elsenborn in handen, tot dan één van de grootste militaire oefenterreinen in Duitsland.  Van maart tot oktober kwamen er vooral artillerieregimenten op oefening die er het vuren trainden met kanonnen.  Tijdens de winter werden alle trainingsactiviteiten, wegens de barre weersomstandigheden, geschrapt.  In mei 1940 namen de Duitsers het kamp opnieuw over maar in september 1944 viel het opnieuw in geallieerde handen. Tijdens de bevrijding van België passeerden er vele Amerikaanse divisies en tijdens de Slag om de Ardennen stopten zij definitief de vordering van de Duitse troepen.  Na de Tweede Wereldoorlog nam België het oefenterrein terug over.  Vrijwel elke Belgische militair kent dit trainingskamp, vlak aan de Duitse grens en zowat iedereen die ooit milicien was en zo het land diende, kwam hier in Elsenborn wel eens op “manoeuvres”. En met Kamp Waes kent meteen zowat gans Vlaanderen dit schitterende plekje …

Even meegeven dat de wandeling zelf niét binnen het militaire domein zal komen.  Gezien Elsenborn nog steeds een operationele kazerne is, blijft die gesloten voor het publiek.  Tijdens de tocht wandelen we wel langs de gebouwen en vanaf de plateauhoogtes krijgen we vergezichten over het domein.  Je krijgt onderweg ook de Bärwurz Wiese te zien.  Bärwurz is een wilde venkelsoort, ook wel eens bergvenkel genoemd.  De plant groeit op weilanden en landschappen die door de eeuwen heen door de mensen werden geschapen, door het kappen van bomen en het intens maaien.  Hierdoor komen hier meer dan     130 soorten planten voor !  De streek rond Elsenborn is ook gekend voor zijn vele narcissenweiden.  Met wat geluk komen we deze lieflijke, gele, frêle bloempjes in grote getale tegen op onze tocht.    

Wat ook in de buurt van Elsenborn ligt, is het Meer van Bütgenbach.  Of we dit aan zullen doen, kon niet worden afgeleid uit de info die we doorkregen.  Het is een stuwmeer op de Warche met een capaciteit van 11 miljoen m³.  De dam werd in de jaren dertig van de vorige eeuw gebouwd en bestaat uit een reeks booggewelven, is 23 m hoog en 140 m lang.  Het stuwmeer drijft via een turbine een elektriciteitscentrale aan die jaarlijks 2 miljoen kWH produceert. 

Deze wandeltocht is een eerbetuiging aan mvr. Paula Masson, echtgenote van Paul Thunus.  Ze overleed vier jaar geleden op 67-jarige leeftijd aan de gevolgen van asbestkanker.  Paula was een gevierd lid van Wanderfalken Weywertz, de organiserende club.  Ze wandelde meer dan 40 000 km bij mekaar.  De opbrengst van deze tocht wordt doorgestort naar het CHU Liège, het Universitair Ziekenhuis van Luik, waar een afdeling werkzaam is dat intensief onderzoek pleegt naar Mesothelioma (asbestkanker).  

We zijn ervan overtuigd dat slechts weinige van onze clubleden ooit wandelden in dit uiterste oostelijke hoekje van ons land, zij het dan gecamoufleerd, met een ijzeren helm op de kop en met de Vigneron of de FAL in de aanslag, speurend naar de (fictieve) vijand.  Toen speelden wij (de miliciens van toen dus ; foto nov 1980) al Kamp Waes, in ‘t echt !!!

Niet vergeten tijdig in te schrijven !

Eddy

TERUG